Kolacja

Wyplułem swoje serce na podając je na tacy , w centrum uwagi psycho mordu.

Echo kropli w tafli szkła. Samotny walczyk na skraju życia.

Czarna skóra wysłannika piekieł , opętała mnie.

Człowiek mnie nienawidzi , odprawiam egzorcyzmy nad ciałami ich

martwych dzieci. Zakazane modły , twoje oczy nie chcą tego widzieć ,

moje uszy nie chcą słyszeć twojego łkania , w mych ustach słodka rozpusta.

Wyjdź i zabierz mozaikę wspomnień , wkleję nową , zostaw mą głowę pusta.

Jestem zimny , już dawno umarłem , chodzę po tym szarością okrytym świecie

tylko by coś poczuć. Rozbryzg krwi na mym policzku ,  nie jestem końcem

ja tylko spełniam twoje chore życzenia. Dlatego pod koniec dnia zjem kolację

z twoją głową na stole. Szczęśliwego pogrzebu nieszczęśniku. Pierwszy , drugi.

Za trzecim to ja się zabawię z gładką lufą w twoim gardle.